Podobno noworoczne postanowienia są poważnym źródłem stresu. I trudno się dziwić, kiedy po raz piętnasty obiecujesz sobie, że zaczniesz chodzić na siłownię, schudniesz 5 kilo, a pod koniec roku okazuje się, że pies to wszystko lizał, a ty jesteś grubszy/a i zupełnie nie fit. Podstawowy błąd wynika z tego, że odległy cel ma być jednocześnie nagrodą. To tak, jakby obiecać sobie, że przebiegnę maraton, a nagrodą będzie fakt przebiegnięcia maratonu. Co za bzdura! Powinno być: przebiegnę maraton, a w nagrodę kupię sobie idiotycznie drogie buty od Manolo Blahnika. Albo schudnę 6 kilo, a w zamian kupię skórzane spodnie i Harleya.I tak właśnie będzie z tegorocznymi moimi postanowieniami. Wyjdę od nagrody i przejdę do celów. Nagroda jest w moim mniemaniu jedynym elementem, który zachęci mnie do męki realizowania postanowień.

Lista moich nagród dla samej siebie wynika z hedonizmu i wcale się tego nie zamierzam wypierać.

1. Wybiorę sobie gorącą wyspę, na którą będę wraz z rodziną pryskać ilekroć znajdę się w Mordorze polskiej pogody jesienno-zimowej i zanim dzieci zaczną chorować w wyniku tego przygnębiającego badziewia.

2. Punkt związany z poprzednim: Codziennie będę jadła owoce morza i zapijała czerwonym winem (może być ze szczepu Biedronka – pies drapał pochodzenie, jeśli będę je piła w okolicznościach upalnej greckiej wyspy).

3. Będę miała czas na pisanie, czytanie książek oraz kino!

4. Nikt nie zakłóci mi świętej godziny porannego picia kawy.

5. Będę oglądać „Gotowe na wszystko” w porze, kiedy inni ciężko pracują przy swoich biurkach lub udają, że ciężko pracują przy swoich biurkach.

6. Raz w tygodniu wciągnę opakowanie ptasiego mleczka i nie będę mieć wyrzutów sumienia za grosz!

Kiedy już tak sprawnie ustaliłam, co mi się jak psu zupa należy – przejdę do noworocznych postanowień:

1. Będę pracować wyłącznie na rezultat i nie zgodzę się na rozporządzanie moim czasem i wsadzenie mnie za biurko od 9-17. Pracuję z informacją i pracuję w usługach – czy ktoś jest w stanie ocenić jakość mojej pracy po tym ile godzin spędzam w biurze? Na pewno nie!

2. Nie dam sobie wmówić, że powinnam dopasowywać życie osobiste do swojej pracy. W życiu nie słyszałam czegoś równie idiotycznego. Powinnam robić dokładnie na odwrót!

3. Sporządzę sobie codzienny kalendarz zadań i w końcu przestanę robić wiele rzeczy naraz. Multitasking jest do bani.

4. Mój plan dnia codziennie będzie uwzględniał godzinę fizycznej harówy – niech to będzie siłownia, ochotnicze łupanie w kamieniołomach, czy koszenie cudzych ogródków. Mam wyglądać dobrze, żeby czuć się dobrze.

5. Jeśli nie będę miała pracy, to ją sobie stworzę. Bez marudzenia i wykrętów. Choćby to miało być szycie chust dla rezerwistów i sprowadzanie aut z Danii.

6. Jeśli nie stworzę, to otworzę się na pracę tymczasową i inne formy elastycznych kontraktów.

7. Otworzę się na nowe kontakty i będę o nie dbać. To po pierwsze zdrowe, a po drugie umożliwia znalezienie ciekawych wyzwań.

8. Obniżę nieco moje wydatki na przedmioty (z tym będzie psiakość najtrudniej…)

I tak, wychodząc od słonecznej, rajskiej wyspy z filmu „Mamma Mia” i mojego radosnego na niej bytowania, mam szansę, że postanowienia się spełnią. I kiedy wszystkie marudy, które teraz mówią, że elastyczna praca to bzdura, będą odśnieżać swoje samochody i stać na przystankach, żeby zdążyć do pracy na 9 – ja będę popijać (słabego) drinka z palemką na słonecznym tarasie i robić to co oni, tyle że z większym zaangażowaniem. Pracować. Tyle, że flexi.

Czytaj inne wpisy

• Kolejny: » Szranki i konkury – Blog Roku 2010
• Poprzedni: « O roku 2010 w świecie flexi – podsumowanie

Komentarze ( 5 )

Dodaj komentarz